Altmış beş yaşında təqaüdçü qadınam, adım Züleyxa. Əlli il əvvəl gənc qız kimi ərə getdim, ömrüm boyu evdə oturdum, uşaq böyütdüm, nəvələr böyütdüm, indi də təkcə qalmışam. Ərim beş il əvvəl vəfat edib, övladlarımın hamısı başqa şəhərlərdədir. Aylıq təqaüdüm 320 manatdır, bunun yarısı işıq, su, qaz, yarısı da yeməyə. Heç vaxt özümə paltar ala bilmirəm, qonşular köhnə paltarlarını verir, mən də geyinirəm. Bəzən o qədər darıxıram ki, axşamlar oturub keçmişə baxıram, şəkillərə, xatirələrə. Yadımdadır, bir gün nəvəm Lalə mənə zəng edib dedi: “Nənə, sənə bir şey öyrədim, pul qazana bilərsən.” Gülüb keçdim. O isə təkid edirdi: “Yox, nənə, həqiqətən, çox sadədir, mən özüm də oynayıram.” Mən dedim: “Qızım, mənim yaşımda qumar oynanmaz.” O güldü, “bu qumar deyil, nənə, bu əyləncədir.” Həmin axşam nəvəm gəldi yanıma, gətirdi öz telefonunu, göstərdi. Mən baxdım, rəngli şəkillər, fırlanan çarxlar, xoş musiqi. Mənə çox qəribə gəldi, amma maraqlı da. Lalə mənə dedi: “Bax, nənə, mən sənin telefonuna quraşdırım, sən də baxarsan.” O vaxt mənim telefonum çox sadə idi, “ağıllı telefon” deyilənlərdən. Lalə dedi: “Bu işləmir, nənə, sənə yeni telefon lazımdır.” Mən dedim: “Pulum yoxdur.” O, düşündü, dedi: “Mən sənə öz köhnəmi verim, ora quraşdırım mostbet lapplication mobile, çox rahatdır, yaşlılar üçün də uyğundur.”

Lalə həmin həftə sonu gəldi, köhnə telefonunu gətirdi, təmizlədi, tətbiqi quraşdırdı. Mənə göstərdi: “Bax, nənə, bu düyməni basırsan, bu fırlanır, əgər üç eyni simvol düşsə, qazanırsan.” Mən baxdım, başa düşdüm, amma qorxdum. “Pul qoymaq lazımdır?” – sualına cavab verdi: “Çox az, 5 manat da qoymaq olar.” Mən 5 manatı çıxardım cibimdən, dedim: “Yaxşı, sınaq üçün.” Lalə qaydada izah etdi: heç vaxt çox pul qoyma, heç vaxt itirdiyinin dalınca getmə, hər gün maksimum yarım saat, uduzsan da, qazansan da dayan. Bu qaydalar mənə çox məntiqli gəldi. Axı mən ömrüm boyu evdə qənaət etməyi öyrənmişəm, hər şeyin qaydasını bilirəm. Bəs bu niyə fərqli olsun?

Həmin gecə, Lalə getdikdən sonra, oturdum, telefonu əlimə aldım. Qorxdum, düşündüm, bəlkə də bir şeyi korlayaram. Amma maraq qalib gəldi. Tətbiqi açdım, 5 manat depozit qoydum. Fırladım. Fırlandı, dayandı – heç nə. Yenə fırladım – heç nə. Üçüncü dəfə – 2 manat qazandım. Gözlərimə inanmadım. Dördüncü fırlanmada – 1 manat. Beşincidə – 0. Sonra 3 manat qalmışdı, uduzdum. Gülüb bağladım. Zərərim cəmi 5 manat, amma marağım böyük idi. Nəvəm mənə demişdi ki, “uduzmaq normaldır, əsas odur ki, dayanıb sabah yenə başlayasan.” Ertəsi gün yenə 5 manat qoydum. Bu dəfə 7 manat qazandım. Pul çıxardım, kartımda gördüm. Doğrudan da işləyirdi.

Bir həftə ərzində mən bu işə alışdım. Gördüm ki, axşam saat 9-dan sonra daha yaxşı uduş olur, gündüzlər az. Nəvəm də bunu demişdi, “sistem var” deyə. Mən də ona inandım. İkinci həftənin sonunda gördüm ki, balaca balaca qazanclar yığılıb, cəmi 35 manat artıq qazanmışam. 35 manat! Bu mənim üçün üç günlük yemək pulu idi. O pulu çıxartdım, bazar ertəsi bazara getdim, özümə bir kilo alma, yarım kilo ət, çörək aldım. Evə gəlib yemək bişirdim, oturdum tək yedim. İçimdə bir fərəh var idi ki, bunu təkcə təqaüdlə yox, öz ağlımla, öz cəsarətimlə qazanmışdım.

Zaman keçdikcə mən oynamağı öyrəndim. Artıq hansı oyunun nə vaxt bonus verdiyini təxmin edə bilirdim. Əlbəttə, tam əmin deyiləm, amma təcrübə işləyir. Məsələn, bir oyunda hər onuncu fırlanmada bonus düşürdü, başqa oyunda iyirminci fırlanmada. Bunları öz dəftərimə yazırdım. Uşaqlar mənə zarafat edirdi: “Nənə, sən elmi iş yazırsan?” Mən gülürdüm. Amma bu ciddi idi. Mən təqaüdçü qadın kimi beynimi işlətməliydim ki, pulumu itirməyim.

Beş ay sonra mənim balaca qənaətim artıq 600 manata çatmışdı. Oğlum Elçin mənə zəng edib dedi ki, “ana, mən toy edirəm, iyulda, kömək lazımdır.” Oğluma nə deyə bilərdim? Düşündüm ki, qənaətimi ona verim. Amma 600 manat toya azdır, Bakıda toy bahadır. Oğlum 3000 manat istəyirdi. Mən dedim: “Oğul, mənim təqaüdümlə o qədər pul yığa bilmərəm.” O, küsüb qoydu. Ürəyim sızladı. Gecələr yata bilmirdim, düşünürdüm ki, bu qədər il övladımı böyütmüşəm, indi onun toyunu edə bilmirəm. Mən nə cür anayam?

Həmin gecə, düşüncələr içində, tətbiqi açdım. Dedim, “bəlkə şansım gətirər, bəlkə Allaha sığınıb böyük bir şey qazanam.” Limitimi aşmaq qərarına gəldim. Həftəlik 20 manat limitimi 100 manata çıxartdım. Qorxdum, əllərim titrəyirdi. Amma oğlumun toyu üçün nə etməzdim ki? Depozit qoydum, 100 manat. Başladım ən sevdiyim oyundan – meşə tanrıları, qədim ağaclar, göbələklər. Fırladım, fırladım, uduzurdum. 100 manat 80 oldu, 60, 40. Ürəyim sıxılırdı, düşünürdüm ki, nə axmaq qadınam, qumar oynayıram. Amma dayanmadım. 40 manat qalmışdı ki, birdən ekranda bir işıq oyunu başladı. Üç şeytan simvolu düşdü – bonus oyunu. 20 pulsuz fırlanma. Fırlanmalar başladı. İlk beşdə heç nə. Altıncı – 10 manat. Yeddinci – 25. Səkkizinci – 40. Doqquzuncu fırlanmada ekran qızıla boyandı, musiqi dəyişdi, mən nəfəsimi tutdum. Qazanc 450 manat. O an ağlamağa başladım. Sonrakı fırlanmalarda daha da artdı. Cəmi 870 manat. Bir gecədə 870 manat. Mən əllərimin titrəməsini, göz yaşlarımın axmasını, qəlbimin döyünməsini heç vaxt unutmayacam.

Dərhal pulu çıxartdım. Kartıma baxdım, gerçək idi. Səhər oğluma zəng etdim: “Oğul, ananın sənə 1500 manatı var. Qalanını haradansa tap.” O, inanmadı, soruşdu: “Ana, sən qəbr qazanmısan?” Mən dedim: “Yox, oğul, mən şans qazanmışam.” Həqiqəti danışdım. Uzun susdu. “Ana, sən təhlükəli işlərə girişmisən,” dedi. Mən cavab verdim: “Oğul, mən 65 yaşında ağıllı qadınam, qaydaları bilirəm, heç vaxt ev pulumu oynamıram. Bu qazanc mənim həddi bilməyimin nəticəsidir.” O, bir az düşündü, dedi: “Yaxşı, amma bir daha limitini aşma.” Söz verdim.

Həmin 1500 manatı oğluma göndərdim, özü də üstünə yığdı, toy oldu. İyul ayında oğlum gəlinini evinə gətirdi. Mən o təmtəraqlı toyda oturub baxdım, gəlinin ağ paltarına, oğlumun xoşbəxtliyinə, qonaqların gülüşünə. Və birdən başa düşdüm ki, mən bu günü görməyimə imkan verən şey o gecə fırlatma düyməsinə basmaq cəsarətim oldu. Heç vaxt ağlıma gəlməzdi ki, bu yaşda, bu təqaüdlə, oğluma belə bir töhfə verə bilərəm.

İndi hələ də oynayıram, amma köhnə qaydalarımla – həftədə 20 manat, yarım saat, uduzsam da dayan. Bəzən qazanıram, bəzən yox. Amma o böyük qazancdan sonra mənim həyata baxışım dəyişdi. Daha qorxum yoxdur. Bilirəm ki, həyatda hər şey mümkündür, hətta 65 yaşında, təqaüdlə yaşayan bir qadının belə öz taleyini dəyişməsi mümkündür. Mən bunu bacardım. Və indi də bilirəm ki, yaş heç vaxt maneə deyil. Əgər beynin işləyirsə, qaydaları bilirsənsə, intizamlısan, o zaman hər şey olar.

Bu yaxınlarda nəvəm Lalə yenə gəldi yanıma, güldü, dedi: “Nənə, sən məndən qabaq getdin.” Mən də güldüm, “hə qızım, qocalar ağıllı olar.” O da güldü. Sonra dedi: “Nənə, sənə yeni tətbiq gətirmişəm, daha yaxşıdır.” Mən dedim: “Qoy gəlsin, amma qaydalar eyni qalsın.” O da razı oldu. Və indi mənim telefonumda həmin tətbiq var, işləyir, çox da gözəl. Axşamlar uşaqlar, nəvələr yatandan sonra, mən çay dəmləyirəm, otururam kresloma, yorğanı dizlərimə çəkirəm, tətbiqi açıram. Və o yarım saat ərzində mən yenidən gənc qız kimi hiss edirəm. Həyəcanlanıram, sevinirəm, bəzən küsürəm, amma heç vaxt peşman olmuram. Çünki bilirəm ki, bu sadəcə oyun deyil, bu mənim ikinci gəncliyimdir, bu mənim özümlə qaldığım, özümü xoşbəxt hiss etdiyim anlardır.

Oğlumun toyu mənim üçün böyük bir nailiyyət idi. Amma ən böyük nailiyyət odur ki, mən bu yaşda belə yeni bir şey öyrənə bildim, qorxmadım, cəhd etdim və qazandım. Buna görə minnətdaram – nəvəmə, ona bu tətbiqi göstərdiyi üçün, özümə, cəsarət etdiyim üçün, və təbii ki, qaydalara əməl etdiyim üçün. Çünki qaydalar olmasa, mən indi uduzmuş olardım. Amma mən qazandım. Və qazanmaq çox gözəl hissdir. Bəlkə də həyatın özü də böyük bir oyundur, sadəcə qaydaları bilmək lazımdır. Mən bilirəm, indi. Və siz də bilə bilərsiniz. Sadəcə başlamaq lazımdır. Mən başladım. Və heç vaxt peşman olmadım.